نامه های حوزوی

بروز بودن طلبه، اصطلاحی است مانند کلمه آزادی در فرهنگ سیاسی، که بعید است کسی جرات مخالفت با این اصطلاح را داشته باشد، طلبه های جوان علاقه مخصوصی به این اصطلاح دارند و شاید در هر جلسه ای همنشین طلاب شوید حتما چندبار این اصطلاح را میشنوید.اما روایتی را از برخی طلاب بروز بیان میکنم که شنیدن آن خالی از لطف نباشد.

اینترنت رگ حیاتی این دسته از طلاب است که البته با توجه به وضعیت اینترنت در ایران این جماعت با اکسیژن مصنوعی تنفس میکنند ،اختصاص چندین ساعت در روز برای گردش در اینترنت،وارسی سایتهای قابل دسترس و فیلتر شده،وبگردی و چت از برنامه های ثابت این دسته است ،اگر در مورد چت کردن از ایشان سوال کنی با قیافه حق بجانب میگویند روشهای تبلیغ تغییر کرده است و باید از روشهای نو استفاده کرد.اینان البته با اطلاعاتی که بدست میآورند برخی از طلاب راکه کمتر برای این چیزها وقت میگذارند  مورد هجمه قرار میدهند.اینان بیشتر از آنکه با قرآن مانوس باشند با اینترنت در ارتباط هستند،بجای شناخت سوره ها و معارف قرآن انواع سایت ها را میشناسند.

این دسته از طلاب بیشتر از آنکه با ذکر و تسبیح مانوس باشند به موبایل خو گرفته اند شاید اگر پیامک شمار گوشی اینان را نگاه کنی روزانه چند صد پیامک را ارسال و دریافت کرده اند،اینان میتواند ظرف چند ثانیه پیامک را پاسخ دهندولو بدون نگاه به صفحه گوشی،سخت ترین عذاب برای ایشان جدا کردن گوشی تلفن از آنها است ولو برای چند ساعت،والبته اگر چند دقیقه با ایشان بنشینی مدام صدای پیامکهایی را میشنوی که برایشان ارسال میشود، شاید روزانه بیشتر از سی بار گوشی آنها زنگ میخورد و مکالمه هایی که موضوعات آنها کاملا از هم متفاوت است و البته بعید است کسی بتواند به آنها چپ نگاه کند چرا که حریم خصوصی در اینجا معنی پیدا کرده است و البته بهتر است کسی به قبض تلفن اینان نگاه نکند که ممکن است بیماریهای قلبی سراغ انسان بیاید.

اینان بیشتر از اینکه شیخ مرتضی انصاری،آخوند خراسانی ،ملا احمد نراقی ،ابن سینا ،شیخ اشراق ،ملاصدرا و..را بشناسند و با کتابهای آنان خو گرفته باشند با شخصیت های کاملا متفاوت آشنا هستند البر کامو ،سارتر،داستایوفسکی،سیمون دوبوار،کانت ،پوپرو...آنها طوری این شخصیتها را دقیق میشناسند که میتواند برایتان تشریح کنند که رابطه عشق و عاشقی سارتر و سیمون دوبوار چگونه بوده و به کجا کشیده شد.

اینان بیشتر از مطالعه کتاب ،مجلات را دنبال میکنند از مجلات سیاسی و فرهنگی گرفته تا مجلات سینما و خانواده،اگر بگویی چرا برای خواندن مجلات زرد وقت میگذاری میگویند :این مجله ها سبک زندگی را برای مردم تولید میکنند و باید ما بعنوان مبلغ دین در جریان باشیم،البته نگاه کردن به این مجلات ثمراتی را برای اینان داشته است چرا که در همان نگاه اول میتوانند اسم بازیگران ایرانی و خارجی و اسامی فوتبالیستها را با ملحقات تحویل شما دهند.

نگاه کردن فیلمهای سینمایی ایرانی و خارجی و پیگیری آخرین فیلمها و کلیپها نیز در دستور کار قرار دارد والبته نگاه کردن به فوتبال،استدلالشان این بوده است که امروز زبان جامعه ورزش ،رمان و هنر است و اگر شما با این سه آشنا نباشی نمیتوانی با مردم ارتباط برقرار کنی و البته ببینیم چه کسی میتواند به اینها خرده بگیرد ،چرا که باید مارک متحجر بودن را پذیرا باشد.

نکته ها:

1-قرار بود طلبه با آشنا شدن با این مسائل بتواند از درون متون اسلامی تولیداتی را برای رفع نیازهای امروزی استنباط کند اما خود در درون این حواشی بدام افتاده است ،بمرور از علوم اسلامی فاصله گرفته است ،کمتر وقت برای این امور میگذارد،در واقع حاشیه تبدیل به متن شده است،حتی دیده میشود بمرور ذهن برخی از این دست از طلاب کاملا تغییر کرده است ودر واقع اسمی از طلبگی بجا مانده است.

2-این دست از طلاب در گفتگوهای خود بیشتر از اینکه از معارف دینی سخن بگویند سخن از مسائلی میگویند که نشانی از طلبگی در آنها نیست،اینان حتی در جمع های خانوادگی دیگران را بمباران اطلاعاتی میکنند خدا نکند سخن از گوشی تلفن گفته شود چرا که این طلبه ما برای جمع از چند نسل متفاوت گوشی صحبت میکند،البته ممکن است جمع از این سخنان و اطلاعات استقبال کنند اما وظیفه طلبگی و ترویج دین است که جای خود را با چیزهای دیگرعوض کرده است.

3-اگر پای منبر یا سخنرانی اینان بنشینی از اتفاقات عجیب و غریب که معلوم نیست اتفاق افتاده یا نه سخن میگویند از مسائلی که ممکن است حتی برای یک در صد جامعه آن اتفاقات نیفتد ،ممکن است اینان بتوانند در جلسات اول با این سخنان دیگران را جذب کنند اما بمرور مخاطب دینی پراکنده خواهد شد خصوصا اگر اگاهی بیشتری داشته باشد.

4-تجربه نشان داده است که برخی از این دست طلاب بمرور حوزه را ترک میکنند وبرخی از این دست طلاب که تا حدی نیز درس خود را ادامه میدهند بعدها تفاسیر مارکسیستی،لیبرال و پست مدرن از اسلام تحویل مردم میدهند.